فلزات ارزشمند
امروز دوستی از من پرسید؛ تو بسیاری از اوقات نهار را در رستوران سلف سرویس محل کار نوش جان میکنی! آیا بهتر نیست از خانه غذایی بیاوری و شاید سلامت تو نیز با این تدبیر بیشتر حفظ شود!. به او گفتم؛ اولا، دلیل طلایی من این هست که این آقایون و خانوم های این سلف سرویس از صبح تا ظهر زحمت می کشند و حداقل کاری که از من برای تشکر از آنها برمی آید، خوردن دست پخت آنها است! همچنین دلیل نقره ای من این است که صرف زمان برای خرید مواد اولیه از بازار و سپس پختن انها وقت گیر است. دلیل برنزی هم مصرف هزینه بیشتر برای پخت غذای با کمیت و کیفیت در خانه است. دلیل پلاتینی هم این است که بر غذاهای این رستوران نظارت می شود و کیفیت خوبی دارد. باز دلیل تیتانیومی دارم که آن باز شدن باب گفت و شنود و دیدار دوستان است و بدین ترتیب، سیم هارد دیسک ما به کیس های متحرک خبرهای محل کار متصل می شود. آیا با این دلایل ما، معادن طلا و نقره و سایر فلزات با ارزش نصیبت شما نشد؟!. البته ناملایماتی نظیر؛ کمی اضافه وزن، حمل باقیمانده غذا برای کلاغ ها و طی مسیر اتاق کار تا رستوران را باید نادیده گرفت!. در این میان یک نکته اثبات نشده و مهمل این است که خوردن غذای بیرون، استعداد یادگیری شفاهی و آنی را توسعه داده و نوشتن و سندرم دست بیقرار را تشدید می کند!. پس از تحیر دوست ما از این لفظ قلمی در بیان دلایل، در آخر گفت؛ دلایل فلزی را که آوردی را قبول می کنم ولی چرا همیشه، ته دیگ های به آن بزرگی از ظرف عمومی رستوران بر می داری؟! به او گفتم چون ته دل ما هیچ چیزی نیست و تست های بینایی سنجی هم سبب انتخاب بهتر عینک می شود!