استراتژی پیشروی؛ قطره آب
لاجرم کنترل یا تصمیم گیری برای برخی از امورات روزمره، از دایره توان ما خارج است. آنها را می توان با گشاده رویی و تواضع پذیرفت و بدان ها گردن نهاد. در این حالت خود را جزیی از دریاچه، دریا و یا اقیانوس پنداشت و در یک کل واحد محو شد. ولیکن این سرسپردگی و به نوعی عاریت و یا تسلیم شدگی نمی بایست سبب غفلت از استقلال وجودی و تفکر منحصر به فرد هر فرد شود. بدین درونمایه، گاهی بر دوش امواج و تلاطم دریا و اقیانوس می بایست حرکت کرد. اگر نه امکان پذیرش در شما به وجود آمد و نه گردن نهی، بی آنکه گردن کشی کنی آن حکم را با اکراه بپذیر اما به آرامی و ملایمت تغییر ده!. در این راستاست که جریان آب در دریا می تواند جهت های نامتنابهی داشته و به ساحل های متفاوتی ختم شود. از سوی دیگر می توان موزیانه آن را پذیرفت ولی بدان صورت که طبع تو می خواهد آن را به انجام برسانی!. در این شیوه گرداب ها و مرداب هایی برای پنهان کردن وقایع غیر دلخواه، خواهی یافت. اگر باز رضای تو حاصل نگشت، یا مقابل آن موضوع گیری و به دنباله آن ایستادگی کن و یا راه طغیان و جبهه گیری را در پیش گیر!. بدین مرام رفتاری، رودخانه و رودی جدا و خروشان می شوی که به دریا نریزد و صرف آبیاری مزارع خوشه های خشم و قیام می شود. در هر حال پذیرش و تواضع و یا تقابل و شکست بخش کوچکی از استراتژی پیروزی ماست. پیشروی و رویش تحت هر شرایطی از بایسته های عدالت و فطرت دنیوی است. آب از ارکان شگرف طبیعت را می شود گاهی به تاملی عمیق در یک لیوان نگریست!شاید روزی به شکل چشمه، رودخانه، دریاچه،دریا، اقیانوس‌ها، ابر، باران و برف شود.